Bazen yorulduğumu hissediyorum. Bu bir beden yorgunluğu değil, gönül yorgunluğu. Gönül onu hissettiğinde tenhayı, yalnızlığı, kendi kendisiyle baş başa kaldığı vakitleri özler. Gönül yorgunluğunun en büyük sebebi dünyanın ve insanların vefasızlığıdır. Çünkü beşerin hâli belli olmaz. Bu yüzden sessizce, sakince, kimseler kavgalı, gürültülü olmadan tenhalara çekilmek gerekir.
Gönül yorgunluğunun bir sebebi sessizliği arzulamaktır. Malum, bu âlemde şimdilerde istemediğimiz kadar gürültü var. Gürültü bir yerde insan ruhunu tedirgin eder. Esasen öze dönük yaşamamız gereken vakitleri istila etme eğilimi gösterir. Bunlardan bize geriye kalan da hüsran ve yorgunluk hissi olur. Yaşadığımız hayatın lezzet vermesini bekliyorsak gönül yorgunluğu duyulduğunda insan kendi özüne dönmelidir.
Tefekkür etmeli, bir sonuca varmalı, hatalarını görmeli, iyiliği ve güzelliği çoğaltmaya niyetlenmelidir. O vakit gönül yorgunluğu insan için çok kıymetli imkâna da dönüşür.
