Yalnızlığım bazen içimde büyüyen bir boşluk oluyor. Oraya düşmekten çekindiğim pek söylenemez. Zaten hep orada yaşıyor gibiyim. Yalnız ben onunla meşgulken insanlardan uzak durmayı tercih ederim.
Bence değerli insanların bir özelliği de başkalarının yalnızlığına saygı göstermeyi bilmeleridir. Kıymetli bir insan bilir ki, herkesin bir hikayesi, acısı, mazisi vardır. İnsan bir birikimdir. Bu yüzden komikliğin, dalganın, üstünkörü yaşamanın bu hayatta pek bir yeri yoktur.
Burada söz konusu ettiğimiz inziva türü bir yalnızlıktır. Burada bazı kararlar alınır, yaşananlar hazmedilir, bazı kimseler hoş görülür, bundan böyle nasıl davranılacağı üzerinde durulur, hayat bir muhasebeye tâbi tutulur.
Sözün özü böyle bir yalnızlık hâli bir insana çok şeyler katarken dışarıda birilerinin değerlendirmesine tâbi olmak istemezsiniz. Bu yüzden yalnızlığı insanlardan uzak durmaya tercih edersiniz. Sosyal hayatın içinde az veya çok birilerini memnun etme düşüncesi vardır. Kendi içinize çekildiğiniz vakit artık kimin ne istediğinin bir önemi yoktur. Bu sebepten insanı anlayan, böyle yalnızlıkların kıymetini bilen bir dost, bir yâr, bir tanıdığımız varsa onlar gerçekten çok değerli insanlardır.
Sosyal ilişkiler, yukarıda anlatmak istediğimiz inziva hâlinden farklı olarak insanın içine itildiği o derin yalnızlığını yavaş yavaş büyütür. Sosyal ilişkiler, çölde serap görmek gibidir. Çok az kimse bir insana aradığı huzuru verebilir. Birlikte olmak, yalnız olmamak demek değildir. Birlikte olmak bir yalnızlığı da paylaşmak demektir.
