Esentepe'yi özlüyorum. Şurada hepi topu iki ay kadar ayrı kaldık. Fakat onun özüme dolan havasında yılların biriktirdiği ve eskitemediği bir tazelik var.
Esentepede gönle dolan bir manâ âlemi ve ilham dolu bir mazi var.
Şu güzelim Esentepe'de bir müddet sakin ve yalnız kalmak yetiyor insana. Hiç söze gerek yok. Çünkü anlamın burada kendisi var. Böyle olunca burada geçen zamanı sözle bulandırmanın ne gereği var!
Çamların kokusu yeniden burnuma ve ciğerlerime dolarken bir yandan da kuş seslerini dinliyorum. Otlar sararmış. Esentepe'nin doğası kendi harikulade oluşları içinde bir günü daha karşılıyor. Bugünü burada beraber karşılıyoruz.
Esentepe'de hem serinlik hem de derinlik var. Onun serinliği nedense beni rahatsız etmiyor. Derinliği ise ayrı bir sevda. Esentepe kendi derinliği içinde gönlüme sırdaş olduğu gibi beni de kendine sırdaş ve haldaş ediniyor.
Böylece onun sevgisi içimde iyice kök saldı. Biraz uzak kalsam Esentepe'yi özlüyorum. Buraya gelmediğimde içimde bir şeyleri ihmal etmiş gibi oluyorum.
Bu seneye de Esentepe'nin kokusunu ve havasını teneffüs ederek başladım.
Tek kelam etmeden nice derin muhabbetini hissettiğim Esentepe'nin havasını, suyunu, ağacını, toprağını cana huzur veren bir güzellikle şimdi de duyuyor ve gönlümde yaşıyorum
