Bolu'yu gezerken bir başıma olmayı isterim. Çünkü Bolu'nun büyük ve derin güzellikleri içinde huzur bulacağım ve kendimi dinleyeceğim bir köşe hiç eksik olmaz. Bu yüzden yeni keşfettiğim bir tabiat köşesinde uzun uzun kalmam veya gönlümün beni çektiği yerlere gitmem gerekebilir. Bolu'yu sevdikçe bu muhteşem tabiat köşeleri bana bu diyarın hep bir ikramı gibi geldi.
Şimdi Abant'ta geziyorum ve gölün yanındaki muhteşem ormanda bu satırları yazıyorum. Gölü ve ormanı beraber hissetmeyi ve bu güzelliği yudum yudum içerken huzuru tatmayı biraz da yalnızlığa borçluyum. Çünkü gölü gezerken biraz da ormanda sessizce vakit geçirmek gerektiğini kime ve niçin izah etmeliyim? Veya izah etmek gerekir mi?
Her yerde muhteşem bir güzellik var. Ormanın sessizliği beni çok derinden etkiliyor. Şu şırıl şırıl akan dere gönlüme doluyor. Tıpkı bir besteyi, bir şarkıyı dinler gibi dinliyorum Bolu'yu bu eşsiz güzellikteki tabiatta. Onu yalnız gezmemin, bu güzelliği bir başıma yaşamamın temelinde gönülde kurulan âhengin bozulmamak üzere doğması ve bunun ruhum doyasıya kadar sürmesini istemem yatar.
Doğayı dinlerken ikide bir araya girilmesi pek de uygun düşmez benim için. Bu yüzden Bolu'yu bir başıma gezdiğim vakitlerde onda gizlenen engin bir ilhamın da içime doğduğunu duyarım. Bu güzel diyarla arada çok daha derinden bir duygudaşlık yaşanır böylece. Bolu bunca güzelliğinin bir gönülde duyulmasından ve bunların bir yazıya, şiire dönüşmesinden memnundur. Ben de onu böyle bir başıma gezmekten ve onda huzur ve neşe ile yaşamaktan dolayı...
Bolu'yu gezerken bunları düşündüm. Bir yandan da bu güzelliğin içinde yalnız olmayı neden bu kadar tercih ettiğimi anlamaya çalışıyordum. Bolu'da yaşamak bir şiir yazmak gibidir. O, gönülde duyulur, gönülde yaşanır ve yalnız yazılır.
