Bazı insanlar için konuşmak, yokluktan bir kaçış gibidir. Onlar daima söyleyerek var olduğunu zannederler. Halbuki böyle pek de var olamazlar.
Bazıları için de susmak güzeldir. Ölümden sonraki yokluk gibi bir hâldir susuşları. Derin bir şahitlikle devirlerini yaşayıp çekip giderler bu âlemden. Sükûtları var oluşun kendisidir. Çünkü sessizlik derin anlamlar yüklüdür.
Sürekli konuşmak bir yerde insanın kendini tüketmesidir. Bu hâl, insanı bir iddia sahibi olmaya zorlar. Halbuki bu âlemden her şekilde geçip gitmedeyiz.
Yaşamak anlamı var etmek demektir. Yaşamanın iddia ile, lafla sözle bir ilgisi yoktur. Gerçekten değerli olan bir şey sessiz ve iddiasızdır. O şeyin kıymeti de kendinden gelir. Kıymetli olanın bir iddiaya girmesi de gerekmez.
Sessizliğin bana ilaç gibi geldiğini fark ettiğimden beri sürekli dünyevî şeylerden bahseden birini pek dinleyemiyorum artık. Konuşmaların ya bana ya muhataba bir faydası olması gerekir. Böyle bir durum yoksa çoğu zaman köşemde bir işle meşgulüm ve sessizim.
Sessiz kalmak iyidir. Zihni ve gönlü dinlendirir. Hem yeterince kalabalığız zaten. Sessizlikte derinleşir, sessizlikte huzur bulur insan.
