Şu yağan beyaz örtü Esentepe'ye çok yakışıyor. Karla kaplı çam ağaçları buraya asil ve derin bir güzellik bahşediyor.
Esentepe'de yürürken beyaza bürünmüş ağaçların manzarasıyla duruyorum birden. Ortamın sahip olduğu güzelliği seyrediyorum bir müddet. Elbette Ramazan Dede'nin mezarını ziyaret ediyorum hemen. Henüz onun mezarına gelmeden önce bir güzellik hissiyle doluyorum. Gördüğüm her türden güzelliği nefes nefes içime çekiyorum.
Çam ağaçlarından dökülen karların altında kalıyorum bazen. Kar mı yağıyor yoksa bir toz bulutu gibi üzerime ağaçlardan karlar mı hücum ediyor, bilemiyorum.
Esentepe bu sessiz, sakin ve huzurlu günde bir rüya gibi geliyor bana. Kış ve kar buraya çok yakışıyor. Severek, gönülden gelerek burada derin bir zamanı yaşıyorum. Mekânı ve ânı duyabiliyorum. Bembeyaz ve nefis bir manzaranın içinden geçiyorum yürüyerek. Biraz üşüyorum ama derin bir huzuru da gönlümde hissediyorum.
Bu nefis güzelliği duymak ve yaşamak için kaç asır, kaç bin yıl geçmesi gerekmiş bunu düşünüyorum. Hayatın dağdasından, derinliği kalmayan insan ilişkilerinden yorulan gönlüm Esentepe'nin güzelliğine bir limana sığınır gibi dâhil oluyor. Burada sadece bir müddet kalmak bile bana uzun zaman yetecek bir huzur iklimi sunuyor.
Esentepe'nin, Ramazan Dede'den ve diğer erenlerden gelen huzurlu maneviyatının tabiatın engin güzelliğiyle bütünlük meydana getirdiğinin farkındayım. Fakat bu havayı teneffüs edince bunun ayrımıyla meşgul olmuyorsunuz. Tabiat, tarih, bir dizi yaşanmışlık sizi sarmalıyor ve gönlünüzü kuşatıyor. Bu derin ve serin ortamın tam da aradığınız yer olduğunu, bu güzelliğin yüzlerce yıldan beri burayı seven insanlar için hazırlandığını düşünüyorsunuz.
Bana, Esentepe'ye çok derin anlamlar yüklüyorsun, hatta abartıyorsun diyebilirsiniz. Ben öyle olduğunu zannetmiyorum. Çünkü derin anlamların kendisi zaten Esentepe'de mevcut. Bizimkisi sadece mevcudu yorumlamaktan ibaret.
