Gözlerine uzun ve son bir defa bakıp buradan çekip gitmeyi diliyor gönlüm. Varlık elbisesine büründüğüm hesapsız zamanlardan bu âna değin içimde biriken yorgunluğumu o sıcak, derin ve sonsuz bakışlarında dinlendirmek istiyorum.
Nedense o güzel, derin ve cazibesi beni benden alan gözlerinin bütün bedbinliğimi, kırgınlığımı ve ümitsizliğimi içimden alacağına dâir gönlümde bir duygu var. Bakışlarında tazenlemek ve sevginde yenilenmek istiyorum.
Bu kadar kısa bir zamanda bunca yorgunluğu nasıl ve ne zaman biriktirdiğimi doğrusu bilemiyorum. Bekleyişlerin, ümitlerin, ayrılıkların mı tesiri bu hâl, anlayamıyorum.
Uzun yaşadığımı gözlerine bakınca anlıyorum. Nelerden ve hangi güzelliklerden mahrum kaldığımı ancak böyle hissedebiliyorum.
Gözlerine bakınca oluyor bunlar. Yaşanmış bir hayatı, çekilen çileyi, uzun devirleri ve bana sonsuz gibi gelen yolculuğumu seni seyredince anlıyor ve yorgunluğumu tenimde hissederken gözlerinde dinleniyorum. İşte o ân, bana hayatın sadece bakmaktan ibaret olduğunu söyleselerdi buna kayıtsız şartsız inanırdım. Çünkü hayatın bütün güzelliği gözlerinde gizlenmiş ve bakışlarında bir araya gelmiştir senin.
