Yaşanmış bir olaydan hareketle, konunun kahramanın ağzından kaleme alıyoruz bu yazımızı..Tamirci anahtarları avucuma bırakıp şöyle dedi:“Mahmut Bey, bu borcu siz aslında on beş yıl önce ödediniz.”
Sanayideki tezgâhın önünde öylece kaldım.Kart hâlâ parmaklarımın arasındaydı.Kâğıdın üstündeki rakam günlerdir uykumu kaçırıyordu.Alternatör, egzoz, değişmesi gereken eski parçalar, işçilik…
Benim eski araba da tam insanların en zayıf anını kollayan şeyler gibi, her şeyi aynı anda bozmaya karar vermişti.Altmış iki yaşına gelince insan her şeyi büyütmemeyi öğreniyor.Ama az parayla yaşayınca bazen bir fatura bile duvar gibi önüne dikiliyor.Yirmi yılı aşkın süredir Bolu’nun küçük bir kasabasında okul servisi şoförlüğü yapıyordum.Öyle alkışlanan bir meslek değil.Kimse seni hatırlamaz.Ama ben her durağı bilirim.Hangi çocuk servise elinde poğaçasıyla neşeyle biner, bilirim.
Hangisi ayakkabılarına bakarak sessizce oturur, onu da bilirim.Kartı genç adama doğru uzattım.
“Al paranı,” dedim. “Emek verdin. Doğrusu bu.”
Karttaki isme baktı, sonra bana.Elleri yağ içindeydi,tulumu kirliydi.Gerçekten çalışan insanların omuzlarına sahipti.Otuzundan küçük görünüyordu.Başını salladı.“Yok Mahmut Amca,” dedi. “Ben bu parayı alamam.”
Gerildim.Bana ismimle hitap eden çok az kişi kalmıştı.“Bak evlat, iyilik istemiyorum,” dedim sakince. “Arabayı yaptıysan ücretini öderim.”Ellerini bezle sildi.Sonra tezgâhın arkasından çıktı.
“Beni tanımadınız değil mi?”
Daha dikkatli baktım. Koyu gözler, yorgun ama iyi bir yüz.Sanki yıllardır bu anı bekliyormuş gibi duran küçük bir gülümseme.“Hayır,” dedim. “Kusura bakma.”
Bir an gözlerini yere indirdi.“Ben hep sizin servisteydim,” dedi. “İkinci sıra, cam kenarı.”
O cümle mideme yumruk gibi indi.İkinci sıra cam kenarı.Bazı koltukları servis şoförleri unutmaz.
On beş yıl önce benim hatta çok az konuşan bir çocuk vardı.Adı Kerem Yılmaz’dı.Kasabanın dışındaki küçük lojmanlarda annesiyle yaşardı.Annesinin hayatla tek başına mücadele ettiği belli olurdu.Bazı yerlerde insanların yoksulluğu anlatılmaz,görülür. Kısa gelen mont kollarında, aşınmış ayakkabılarda.Bir çocuğun çantasını göğsüne bastırışında.Kerem çoğu zaman eldivensiz binerdi.Bazen üstünde incecik bir mont olurdu.Ama bir kez bile şikâyet ettiğini duymadım.Hep ikinci sıraya, cam kenarına otururdu.Ellerini bacaklarının altına saklardı.Ben onu dikiz aynasından izlerdim.Hiçbir şey yokmuş gibi davranırdı.Ama hiçbir şey yokmuş gibi davranan çocuklar insanın içine en çok oturanlardır.Birilerine belli etmeden yardım etmeye çalıştım, kimseyi utandırmadan, kimseyi işaret etmeden. Ama bazı şeyler yavaş ilerliyor ve bir çocuk, hayat düzelene kadar bekleyemiyor.Bir akşam plastik bir kutu aldım, kapaklı.Onu şoför koltuğunun arkasına koydum.İçine eldivenler, bereler, kalın çoraplar ve birkaç küçük atıştırmalık yerleştirdim.Ertesi sabah servisi çalıştırmadan önce sadece şunu söyledim:“Bu kutu üşüyen eller için. İhtiyacı olan alır. Kimse izin istemez. Kimse geri getirmek zorunda değil.”
Servisin içinde sessizlik oldu, kimse hareket etmedi.Çocuklar yardımın bazen utanç gibi hissedilebileceğini hemen anlar. Sonra Kerem ayağa kalktı, yavaş yavaş bana doğru geldi, kutuyu açtı. Mavi bir çift eldiven aldı, bana bakmadı bile.Yerine dönüp eldivenleri öyle dikkatli giydi ki hâlâ unutmuyorum.Sanki gerçekten onlara sahip olabileceğine emin değilmiş gibi.O günden sonra kutu hiç boş kalmadı. Birileri yeni çorap bırakıyordu, bir başkası meyve suyu koyuyordu, bazen küçük kekler çıkıyordu içinden.Kimse adını yazmıyordu.Kimse teşekkür beklemiyordu.Kasaba işi şeylerdi bunlar.Sessiz ama insanı ayakta tutan şeyler.
Yıllar geçti, çocuklar büyüdü.Bazıları başka şehirlere gitti.Bazılarını yıllar sonra kahvede, direksiyon başında ya da kendi çocuklarını okula getirirken gördüm. Kerem ise kayboldu, bazen aklıma gelirdi, sonra hayat devam ederdi. Duraklar, çantalar, açılıp kapanan kapılar ve şimdi karşımdaydı, elinde benim arabanın anahtarlarıyla.
“Ben Kerem,” dedi.Boğazım düğümlendi.Yağ içindeki o genç adama baktım ve bir anda ikinci sıradaki o zayıf çocuğu gördüm.
“Kerem Yılmaz?” diye fısıldadım.Başını salladı.Sonra anahtarları avucuma bıraktı.
“Bana kendimi hiç fakir hissettirmediniz,” dedi. “Niye hiçbir şeyim olmadığını sormadınız. O kutuyu koymanız yetti.”
Konuşamadım.“Sizin için birkaç eldivenle kekti,” diye devam etti. “Benim içinse ilk kez bir yetişkinin beni utandırmadan fark etmesiydi.”
Ellerim titriyordu.Kerem anahtarların etrafında parmaklarımı yavaşça kapattı.“Araba hazır Mahmut Amca,” dedi. “Borç kapandı.”Sanayinin ortasında ağlamaya başladım, paradan dolayı değil. Benim neredeyse unuttuğum o plastik kutunun bir çocuğun kalbinde on beş yıl boyunca kaldığını öğrendiğim için.Ertesi sabah yine servise bindim.Şoför koltuğunun arkasındaki kutu hâlâ oradaydı.İlk durağa gitmeden önce içine iki çift yeni eldiven koydum.Küçük bir iyiliğin nereye ulaşacağını asla bilemezsin.Bazen yıllarca sessizce yol alır.Sonra bir gün yağlı tulum giymiş bir genç olarak karşına çıkar ve devam edebilmen için anahtarları yeniden eline bırakır.
Güzel örneklerin her zaman hayatımızda olması dleğiyle..
(Yazıdaki Olay Yaşanmış Bir Anıdan Alıntıdır)
Lokman ÖZKUL
Eğitimci-Yazar
