Hz. Musa (as)’ın doğumundan Firavun’un sarayına gelişine; peygamberliğinden Kızıl denizi ikiye ayırışında gösterdiği mucizeye kadar pek çok hayat sahnesiyle Kur’anı Kerim’e konu olmuştur. Bu da günümüz anne ve babalarına pedagojik kanallar açacak niteliktedir. Hz. Musa (as)’ ın Firavun’a doğru giden adımlarına eşlik eden Taha suresinin 44. Ayeti, anne çocuk iletişiminin temel sistemlerinden birini oluşturur: “Ona yumuşak söz söyleyin, belki düşünür veya saygı duyar.”
“Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır” sözü gereği, insan ilişkilerinde muhatabına tesir eden, saygın bir iletişim kanalı açmanın yolu da yumuşak sözden geçer. Halbuki pek çok anne baba çocuğuna bağırmayı ebeveynliğin gereği olarak görür. Doğal olan; yüksek sesli bir çocuktur, yüksek sesiyle çocuğunu susturan anne baba değil! Çocuğun temel ihtiyacı duymak değil duyulmaktır. Duyulmak ise; duygu, düşünce ve davranışlarıyla kabul edilmeyi gerektirir. Bizde genel olarak ‘duyan’ değil ‘duyuran’ bir anne babalık tablosu karşımıza çıkar. Çocuğuna birşeyler öğretmek, onu eğitmek kaygısıyla sürekli olarak nasihat eden bir anne baba modeli var bizde. Hep çocuğu kendini duysun ve itaat etsin bakışıyla, çocuğunun ‘duyulma’ ihtiyacını gözden kaçıran bir ebeveyn modeli. Kendisini annesine duyuramayan çocuk ısırmaya, bağırmaya, öfkelenmeye, ağlamaya, yılışmaya ve şımarmaya başlar.. Bütün bu normal dışı davranışlar, çocuğun ‘anne beni duy’ feryadıdır. Çocuğun bu anormal bedensel çığlıklarını bastırmak için, yüksek sesle annelik babalık yapmak gerektiğini düşünürler. Halbuki ilahi emir çok açıktır; “Ona yumuşak söz söyleyin, belki düşünür veya saygı duyar.” (Taha/44) Halbuki insan yaratılışında onu tehlikelerden koruyan bir sistem vardır; Kaç ya da savaş! Bu sistem, tehlike anında vücudun belli hormonlarını devreye sokarak, kişiye ortamdan uzaklaştırmaya ya da tehlike kaynağıyla savaşmaya yönlendiren bir sistemdir bu. Bu sistemle çocuk kendini olumsuzluklardan korumuş olur. Olumsuzluk adına aklınıza gelen her tehlikeden koruyan bir sistemdir bu.
