Aslında Türkiye’de sahibi olduğumuz kaynak ve serveti dikkate aldığımızda zekâta tabi olacak kısmının toplamı 1 trilyon 102 milyar dolar. Bu tutarın %2,5’i, (yani 27 milyar 550 milyon dolar), fakirlere dağıtıldığında kişi başına 2.822 dolar düşer. Bu, Türk lirası ile yaklaşık 86.000₺ yapar. Aylık olarak kişi başına 7500₺ olur. Asgari ücretlilerin maaşına ilave edilirse, aylık maaşları 25.000₺ olur. İşsizlik sigortasından maaş alanların aylık maaşları, 16000₺ olur. Bunun Türkiye’mizde ortaya çıkaracağı ekonomik, sosyal, psikolojik, ahlâki sonuçlarını bir düşünelim!.Aklı, vicdanı, millet ve memleket sevgisi olan bir kimsenin böyle bir sosyal adalete, sosyal refaha, adil ve makul paylaşıma razı olmaması, böyle bir sonuca ulaşmayı gönülden istememesi mümkün olmasa gerek. Eğer mümkün oluyorsa, sil baştan bir eğitim seferberliğine ihtiyacımız var vesselam. Ya hep birlikte mutlu olacağız ya da hep birlikte bir dizi sosyal problemi beklememiz kaçınılmazdır. Hep birlikte mutlu olmanın şartı servet ve refahın eşit olması değildir! Çünkü böyle bir şey hiç olmadı; olmaz da zaten. Ama maddi ihtiyaç ve eksiklik yüzünden mutsuz olanları, ihtiyaçlarını karşılayarak
mutlu kılmak mümkündür “Efendim devlet yapsın, sadaka vermek insan onurunu zedeliyor” şeklinde bir itiraz hep dile getirilir. Önce devlete bakalım: Aslında 6 ana başlıkta, ihtiyaç sahiplerine destekler sağlıyor. Hükümetin doğum yardımı, öksüz ve yetim yardımı, afet-acil durum yardımları, Sosyal Ekonomik Destek, gıda ve barınma yardımı, aşevleri, doğal gaz ve elektrik tüketim desteği, yaşlı ve engelli aylığı, kronik hastalık yardımı, şartlı eğitim yardımı ve anaokulu yardımının da aralarında olduğu yaklaşık 49 kalemde sosyal destek paketleri var..Yeterli mi, asla değil. Hâlbuki biz Müslümanız, bu ülkede yaşayanların yüzde doksanı Müslüman ve bizim zekât diye bir ibadet-vergi borcumuz var; bunu ödersek mutlu sonuca arızasız ulaşacağız.
Peki ne yapılması gerektiğini Cuma gün yazacağım.
Hayırlı günler diliyorum.
01 NİSAN 2024 PAZARTESİ
