İnanan ama nefsine yenildiği için inancının gereklerini yerine getiremeyen insanların bir kısmının yapamadıkları şeylerden dolayı vicdan azabı duydukları görülür. Bir kısım insanlar ise hataları sebebiyle pişman olmalarına rağmen Allah'ın affedici oluşuna güvenerek hatalarını tekrar ederler. Peygamberler dahi affedilmeyi umarlarken, mesela Hz. Yusuf Allah'a: "Rabbim, sen bana mülk ve saltanattan bir nasip verdin. Olayların ve düşlerin yorumundan bana bir ilim öğrettin. Ey gökleri ve yeri yaratan! Benim dünyada da ahirette de velim sensin. Beni müslüman/sana teslim olmuş olarak öldür ve beni hayırlı kullar arasına kat" diye dua ediyorken, kimse nasıl olsa müslümanız, bir şekilde kurtuluruz ya da Allah nasıl olsa affeder zihniyeti ile günahlara cesaretle dalamaz.
Kişi, farkında olmadan bazı kişilerin sözüne itibar ederek "Ne yapalım ben de insanım" der. Bazı insanların düştüğü bir başka hata ise "Cehennemde biraz yandıktan sonra nasıl olsa cennete gireriz" düşüncesidir. Halbuki insanın aklından hiç çıkarmaması gereken tartışmasız bir gerçek vardır hayatta: Nereye gidiyoruz? Hep birlikte ölüme! Peki, yaşarken gittiği her yere hazırlık yapan insan, neden hazırlık yapmaz ölüme?
“Yeryüzünde günah işleme yeteneğine sahip bir varlık neden yaratılmıştır?” sorusu hemen her bilinçli insanın aklına farklı zamanlarda da olsa gelmiştir. Cenabı Hak Hikmetli iş yapandır. İnsanın günah işleme eğilimi ile birlikte yaratılmasında da elbette pek çok hikmetler vardır. İnsan imtihanla sınanmış ve başarılı olması karşılığında da büyük bir mükâfatla müjdelenmiştir. Günahların tamamı, imtihan sırasında yapılan hatalardır. O hatalar ancak tevbe silgisi ile silinebilir. Günaha aldırmamak, günah işlemekten daha büyük bir günahtır. Hiçbir günah Allah’ın affından daha büyük değildir. Hiç kimse, O’nun affından daha büyük bir günah işlediği duygusuna kapılmamalı. Bir serçenin gagasındaki çamur, okyanusu ne kadar kirletebilirse, tüm insanlığın günahı Allah’ın rahmet okyanusunu o kadar bile kirletemez.
Hayırlı cumalar diliyorum..
