Bazı insanların en çok sevdiği ve bir anlamda dillerine slogan edindikleri bir cümledir çalışmanın da ibadet olduğu. Bu nasıl bir ibadettir ki diğer tüm ibadetlerin göz ardı edilmesini haklı kılabilmektedir. Halbuki inananlar bilir; yerde de gökte de mülk ve yönetim yalnız Allah'ındır. Kur'an ayetleri bize şu mesajı vermez mi? “Öyle kişiler vardır ki ne ticaret, ne alışveriş onları Allah'ı hatırlamaktan, namazı kılmaktan, zekâtı vermekten alıkoyamaz. Onlar kalplerin ve gözlerin döneceği günden korkarlar.”Kısacası, dini konularda ileri sürülen bahaneler sadece Allah'a ve dine gereken önemi vermeyen insanlar tarafından değil, Allah'a ve dine önem verdiğine inanan insanlar tarafından da ileri sürülmektedir. Şeytani tuzaklardan korunmak için sürekli olarak Allah'a sığınmak, uyanık ve dikkatli olmak ve nefsimize hoş gelen şeyleri imanımızın önüne bahane olarak getirmekten sakınmak gerekir. Çok çalışalım ama önce inanalım, sonra ibadet edelim ve sonra da inanarak ibadet ederken aynı zamanda da çalışalım ki çalışmak ibadet olsun.
Eskiden herşey başkaydı. Hiçbir konuda bahane üretmezdik. Biz çocuk gibi çocuktuk. Adam gibi adamdık. İnsan gibi insandık…Bizler kardan adam yapıp erimesin diye dua eden çocuklardık. Salça ekmekle doyan çocuklardık.Yere düşen ekmeği öpüp başımıza koyardık. Çocuk gibi çocuktuk biz!.Huzur ve saygı vardı ve çok mutluyduk küçücük dünyamızda. Gazoz kapaklarıyla oynardık. Çelik çomak oynardık, çember çevirirdik, çomaktan bez bebekler yapardık, ekmeğimize toz seker ekip yerdik. Ölen bir kuş görsek gömer mezar yapar dua okurduk ve mutluyduk…Ayçiçek kellesinden araba traktör yapardık. Ama kesinlikle çalışmanın da ibadet olduğunu ne imanımızın ve ne de ibadetlerimizin önüne koyardık!
Biz küçükken çok büyüktük. Kollarımızı bir açardık, dünyayı kucaklardık. Güzeldik biz küçükken. Bizler bahçeli evlerimizde çevremizdeki insanlara güvenerek, sokakların, bahçelerin, ağaçların, tozun toprağın kokusunu içimize çekerek büyüdük. Elbette çalışmak da ibadettir ama neden sonra!.
Hayırlı cumalar diliyorum.
