Biz bilsek de bilmesek de güzellik duygumuzla varlığına değer kattığımız bir çiçek bundan nasibini alır ve kendisine değer verildiğini hisseder. Yanımızda suyunu şırıl şırıl akıtan bir derenin sesinden duyduğumuz hazdan elbette o da haberdardır.
Yaşamın bir bütün olduğunu söyleyen bilgeliğin sözlerinden bunu anlıyorum. Hayat bir bütün ve biz o bütünlüğü meydana getiren uzuvlardan biri isek eğer sevinçlerin, acıların ve güzellik duygusunun da müşterek olduğunu ve bunların münferit olarak yaşanmadığını kabul etmek gerekir.
Size öfkesini gösteren birine müthiş bir sabırla muamele etseniz, sussanız, meselâ hiçbir şey söylemeden onu yok saysanız ne olurdu? Kişi o öfkesiyle beraber nasıl anlamsızlığa düşerdi, değil mi! Ya sevgisini size göstermek isteyen birine aldırmamak, o sevgiyi yok saymak, görmezden gelmek mümkün olabilir miydi?
O hâlde her gün üzerimizden çekip giden bulutlar, bir hikmeti sezmemizi bekleyen sararmış yapraklar, baharda açan çiçekler, içimizi ve dışımızı ısıtan güneş, etrafımızı sesleriyle kuşatan kuşlar onlardan aldığımız ilhamdan nasıl habersiz olabilir!
Bu etkileşim her saat, her dakika durmaksızın devam ediyor. Yanından geçtiğimiz fakat görmediğimiz bir çiçek güzelliğini bizim fark etmemenizi bekliyor. Ağaç ona dostça dokunmanızı, gökyüzü kendi derinliğinin fark edilmesini, yıldızlar izlenmeyi, bilgi öğrenilmeyi, kitap okunmayı ve bir güzel de sevilmeyi bekliyor. Bu varlık sahasına çıkmış her şey fark edilmek istiyor yani.
Görünmek, bilinmek ve sevilmek istiyor her şey... Düşüncenin ve duygularımızın en çok da bunun için var olduğunu söylemeye gerek var mı? Çünkü bilinmeyi istemek varlığın özündeki sırrın ta kendisi değil mi? Bir kere varlığın sahibi böyle istiyor. O bilinenden bilinmeyeni bilmemizi bekliyor bizden. Görünenden görünmeyeni ama yokluk elbisesine bürünüp bu varlığı yaratanı...
Bu anlamda mahiyeti pek de bilinmeden söylendiğini zannettiğim “Hayat müşterektir!” sözü aslında içerisinde büyük bir hakikati barındırıyor. Hayat gerçekten müşterek ve biz insanlar onu duygularımızla ve düşüncelerimizle anlamak, şeyleri anlamlandırmak için yaratılmışız. Çünkü buradan kendimize, varlığın özüne ve sahibine bir yol bulup gideceğiz. Görebildiğimiz ve anlayabildiğimiz kadar...
Yaşamın bir bütün olduğunu söyleyen bilgeliğin sözlerinden bunu anlıyorum. Hayat bir bütün ve biz o bütünlüğü meydana getiren uzuvlardan biri isek eğer sevinçlerin, acıların ve güzellik duygusunun da müşterek olduğunu ve bunların münferit olarak yaşanmadığını kabul etmek gerekir.
Size öfkesini gösteren birine müthiş bir sabırla muamele etseniz, sussanız, meselâ hiçbir şey söylemeden onu yok saysanız ne olurdu? Kişi o öfkesiyle beraber nasıl anlamsızlığa düşerdi, değil mi! Ya sevgisini size göstermek isteyen birine aldırmamak, o sevgiyi yok saymak, görmezden gelmek mümkün olabilir miydi?
O hâlde her gün üzerimizden çekip giden bulutlar, bir hikmeti sezmemizi bekleyen sararmış yapraklar, baharda açan çiçekler, içimizi ve dışımızı ısıtan güneş, etrafımızı sesleriyle kuşatan kuşlar onlardan aldığımız ilhamdan nasıl habersiz olabilir!
Bu etkileşim her saat, her dakika durmaksızın devam ediyor. Yanından geçtiğimiz fakat görmediğimiz bir çiçek güzelliğini bizim fark etmemenizi bekliyor. Ağaç ona dostça dokunmanızı, gökyüzü kendi derinliğinin fark edilmesini, yıldızlar izlenmeyi, bilgi öğrenilmeyi, kitap okunmayı ve bir güzel de sevilmeyi bekliyor. Bu varlık sahasına çıkmış her şey fark edilmek istiyor yani.
Görünmek, bilinmek ve sevilmek istiyor her şey... Düşüncenin ve duygularımızın en çok da bunun için var olduğunu söylemeye gerek var mı? Çünkü bilinmeyi istemek varlığın özündeki sırrın ta kendisi değil mi? Bir kere varlığın sahibi böyle istiyor. O bilinenden bilinmeyeni bilmemizi bekliyor bizden. Görünenden görünmeyeni ama yokluk elbisesine bürünüp bu varlığı yaratanı...
Bu anlamda mahiyeti pek de bilinmeden söylendiğini zannettiğim “Hayat müşterektir!” sözü aslında içerisinde büyük bir hakikati barındırıyor. Hayat gerçekten müşterek ve biz insanlar onu duygularımızla ve düşüncelerimizle anlamak, şeyleri anlamlandırmak için yaratılmışız. Çünkü buradan kendimize, varlığın özüne ve sahibine bir yol bulup gideceğiz. Görebildiğimiz ve anlayabildiğimiz kadar...
