Dünya her geçen gün değişiyor. Değişim bazen mutlu edip gülümsetirken bazen de mutsuz edip geçmişi düşündürüyor. Bazı insanlar bazı yerler keşke hiç değişmese dediğimiz olmuyor mu? Olmaması mümkün değil. Bende Afyon’daki Federasyon Kupası maçlarını bu olasılıksızlık içinde izledim.
Afyon şehrini ilk tanıdığım zaman 2003 yılıdır. Üniversiteli olmanın ne demek olduğunu orada öğrendim. Ailenizden uzakta okuyorsanız okul dışında kendinizi yalnız hissedersiniz. Hele ki küçük ve sessiz bir şehirdeyseniz. İşte ben bu durumdayken yine kendimi Afyon Atatürk Spor Salonu’nda küçük erkek maçı izlerken buldum.
Afyon’a Federasyon Kupası maçlarını izlemek için gittiğimde daha salonun girişinde –biliyorum size saçma gelecek- gözlerim doldu. Bu maçların Atatürk Spor Salonu’nda oynanan son maçlar olduğunu biliyordum. İçeri girdiğimde tribünün en sonuna çıkıp şöyle bir baktım salona. Derin bir nefes alıp aşağı indim ve makinemi elime alıp maçları takip etmeye başladım.
İstanbul’da Abdi İpekçi Spor Salonu’nun yerindeki boşluğu gördüğümde bile içim cız etmişken Afyon’a bir daha yolum düştüğünde Atatürk Spor Salonu’nun yerindeki boşluk neler htirecek tahmin etmek bile istemiyorum.
Ben basketbol salonlarını basketbolun hatıra defterleri gibi görürüm. Hani şu kalplerimiz kadar temiz ve değerli sayfalarına dostluklarımızı, kazandıklarımızı, kaybettiklerimizi, sevinçlerimizi, hüzünlerimizi yazıp paylaştığımız defterler var ya…
Yıkılan ya da yıkılması planlanan her salon sayfaları koparılıp rüzgara savrulan hatıra defterleri. Keşke değişim bu kadar acımasız olmasa...
